Χάριν σαββατιάτικης χαλαρότητας, αρμόζει αντί προλόγου ένα ανέκδοτο (διπλό μάλιστα). Ο Θεός, λένε, όταν μοίραζε χώρες στους λαούς ξέχασε τους Ελληνες. Η διανομή τέλειωσε και είχαν μείνει ανέστιοι. Ακούγοντας το δικαιολογημένο παράπονό μας, ο Κύριος ένιωσε τύψεις και μας έδωσε το... εξοχικό του.
Στη συνέχεια, όμως, ο Παντοδύναμος έκανε άλλο λάθος. Θυμούμενος την πρώτη του παράλειψη, ενώ σε όλους τους λαούς έδωσε από δύο θετικές ιδιότητες, στους Ελληνες έδωσε τρεις: να είναι έξυπνοι, εργατικοί και να δουλεύουν στο Δημόσιο. Ο Γαβριήλ την ανθίστηκε τη δουλειά και του το επισήμανε. «Κύριε», του είπε, «αυτοί έχουν ένα θετικό παραπάνω, είναι αθέμιτος ανταγωνισμός». Ο Θεός το αναγνώρισε, αλλά μη μπορώντας να πάρει τον λόγο του πίσω, διατήρησε μεν τις τρεις ιδιότητες, όρισε όμως κάθε Ελληνας να έχει μόνο δύο από τις τρεις. Από τότε, όσοι είναι έξυπνοι και δουλεύουν στο Δημόσιο δεν είναι εργατικοί, ενώ όσοι είναι εργατικοί και δουλεύουν στο Δημόσιο δεν είναι έξυπνοι.
Επειδή στην πραγματική ζωή το ανέκδοτο ισχύει μόνον εν μέρει, ο στρατός των παρασιτοβιούντων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα δεν ενοχλεί μόνο τους εκτός του νυμφώνος φορολογούμενους, αλλ΄ ακόμη περισσότερο τους πολλούς εργατικούς και έξυπνους συναδέλφους των αργόσχολων. Αυτοί και επωμίζονται μεγαλύτερο φόρτο εργασίας απ΄ ό,τι θα τους αναλογούσε, αν απέδιδε έργο όλο το προσωπικό, και αισθάνονται ότι είναι ανόητοι που ταλαιπωρούνται χωρίς καμία πρόσθετη αναγνώριση ή ανταμοιβή σε σχέση με εκείνους που μισθοδοτούνται κανονικά αλλά καταπονούνται σπανίως.
Η διακαής επιθυμία των Ελλήνων να προσληφθούν στο Δημόσιο δεν οφείλεται σε παράνοια, αλλά, όπως έχει επανειλημμένα λεχθεί, στην ισχνή δυναμική του νεοελληνικού ιδιωτικού τομέα να δημιουργεί καλές και σταθερές θέσεις εργασίας. Με αυτό δεδομένο, το Δημόσιο αναδείχθηκε σε καίριο επενδυτή και βασικότατο εργοδότη, πράγμα που οδήγησε με τη σειρά του στην ανάπτυξη πελατειακών σχέσεων μεταξύ πολιτικής εξουσίας και ψηφοφόρων. Οι κομματικές ηγεσίες πρόσφεραν δουλειά αντί ψήφων, οι δε ψηφοφόροι αντιμετώπιζαν τον μισθό που τους επινεμόταν ως τίμημα της ψήφου και όχι της εργασίας τους. (Θυμάμαι προ ετών προϊσταμένη Εφορίας να ωρύεται επειδή νεοπροσληφθείσα υπάλληλος της είχε πει ευθαρσώς πως δεν φανταζόταν ότι θα έπρεπε και να... πολυδουλεύει κιόλας «για αυτά τα λεφτά».)
Με τους συμβασιούχους, τα σταζ και το όλο πλέγμα προσλήψεων από το παράθυρο, η στρεβλή απασχόληση στον δημόσιο τομέα έχει παραγίνει σε τέτοιο σημείο, ώστε διαβρώνει όχι μόνο τα δημόσια οικονομικά (καθώς άλλο είναι το κόστος μιας «πλασματικής» θέσης εργασίας και άλλο εκείνο της υποστήριξης, έστω γενναιόδωρης, ενός ανέργου), αλλά και την όλη «ηθική εργασίας» των πολιτών, η οποία αποτελεί το θεμέλιο της δημιουργικότητας. Η εξυγίανση απαιτείται όχι μόνο για λόγους χρηματικούς, αλλά και για λόγους νοοτροπίας. Ως έχει το σύστημα, διδάσκει μόνο την πονηρία και τη ραστώνη.
Σάββατο, Νοεμβρίου 21, 2009
Κι άμα πεινάσω, τηγανίζω κάνα αυγό...
Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ
ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΣΠΙΤΙ θ΄ αράξω σπίτι από την πόρτα δεν πρόκειται να βγω Θα κάτσω σπίτι θ΄ αράξω σπίτι κι άμα πεινάσω, τηγανίζω κάνα αυγό...
Η φωνή το Λουκιανού Κηλαηδόνη ενώνεται με τη δική μου... Δεν το συζητώ, θα κάτσω σπίτι! Χτισμένη στους τέσσερις τοίχους, αμπαρωμένη, αποχαυνωμένη, με το τηλεκοντρόλ στο χέρι! Ζαπ ζαπ ζαπ!
Όποιος να ΄ναι, ό,τι να ΄ναι, εγώ ακλόνητη στις ιδεολογικές πεποιθήσεις μου: ζαπ ζαπ, ζαπ!
Άλλωστε, μου το λέει και ο παρουσιαστής ειδήσεων με μια ασύλληπτη ηδονή: «Κάτσε μέσα και μην το κουνήσεις! Ρούπι μην κάνεις!
Έξω κυκλοφορούν κλέφτες, τσαντάκηδες, γρίπες, χοίροι, νέφος, όζον! Με ποιον θα μιλήσεις; Πού θα παρκάρεις; Ανάσα πώς θα πάρεις;
Κάτσε σπίτι και ζαπ ζαπ ζαπ, δώσε μου τηλεθέαση!».
Θα κάτσω σπίτι. Κι άμα βαρεθώ την τηλεόραση, έχω και το κομπιούτερ! Θα πιούμε τα ουζάκια μας παρέα με το Διαδίκτυο. Ανθρώπινη επικοινωνία δεν θες, ηλίθια; Μπες στο facebook και στείλε καρδούλες και λουλουδάκια στους άλλους έγκλειστους της τεχνολογίας! Θα περάσει η ρημάδα η βραδιά, στο χέρι της δεν είναι! Κι αύριο πάλι, μια απ΄ τα ίδια. Μόνο να έχω μπαταρίες. Πολλές μπαταρίες. Για το τηλεκοντρόλ, το πληκτρολόγιο, το ποντίκι, το κινητό, την ψηφιακή μηχανή.
Ανοίγω το συρτάρι και ξεμπλέκω με τις ώρες τα καλώδια των φορτιστών. Ποιο φορτίζει τι, θα σας γελάσω... Μόνο το νευρικό μου σύστημα παραμένει σταθερά φορτισμένο χωρίς έξωθεν ηλεκτρονική βοήθεια! Οι φορτιστές μου, οι μπαταρίες μου κι εγώ: η παρέα της φεγγαρόπετρας!Έτσι κι αλλιώς, και την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου να επιχειρήσεις, τι βλέπεις γύρω σου; Ανθρώπους με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά! Ανθρώπους να τους ξεχειλίζει το στρες από το σώβρακο! Με το βλέμμα το τρελό της πιστωτικής της απλήρωτης! Το βλέπεις το δάνειο, την βλέπεις την τράπεζα, το βλέπεις το κοινόχρηστο, το φως-νερό-τηλέφωνο: όλα τα βλέπεις στο μάτι το τρελό! Το επίδομα που ΔΕΝ δόθηκε, το φάρμακο που ΔΕΝ εγκρίθηκε, το ραπάνι που ΔΕΝ μπήκε στο καλάθι, τη σύνταξη της πλάκας, το πουρμπουάρ των 700 ευρώ!
Τι να του πεις τώρα εσύ του αλαλιασμένου;
«Καλημέρα σας, τι κάνετε»; Θα σ΄ αρχίσει στις κλωτσιές- και με το δίκιο του ο άνθρωπος!
ΚΙ ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΠΕΣ ότι πλήρωσε μια δόση και βρίσκεται σε επικοινωνιακό τσακίρ κέφι! Κι άντε και θέλει μια κουβέντα να σου πει! Ή, μάλλον, μια κουβέντα να σου ουρλιάξει, αφού για να μην κολλήσουμε ο ένας τον άλλον, επικοινωνούμε πλέον με ντουντούκα: καθόμαστε στα απέναντι πεζοδρόμια και ωρυόμαστε: «ΠΟΛΥ ΧΑΡΗΚΑ ΠΟΥ ΣΕ ΕΙΔΑΑΑΑΑ!» «ΚΙ ΕΓΩΩΩΩΩ!» Πάνε, τέρμα αγκαλιές, φιλιά και χειραψίες! «Πολύ χάρηκα που σε είδα, μίασμα της κοινωνίας, γρίπη των χοίρων, περιπλανώμενο μικρόβιο!» ΚΙ ΕΓΩΩΩΩ!
ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΣΠΙΤΙ! Ούτε η πρώτη είμαι ούτε η τελευταία! Όλοι οι φίλοι στα σπίτια μας κλειστήκαμε. Κι όσο να πεις, της γενιάς μας (που δεν μεγάλωσε με ένα μόντεμ δίπλα στην πιπίλα) όλο αυτό το πακέτο της πέφτει κομμάτι βαρύ. Γιατί εμείς προλάβαμε τις αλάνες. Προλάβαμε τις γειτονιές και τις αυλές! Εμείς παίζαμε με άλλα παιδάκια κι όχι με άλλα κομπιουτεράκια. Βγαίναμε βολτίτσα και ο αέρας μύριζε πασχαλιά την άνοιξη. Και θυμάρι, και χαμομήλι.
Τα προλάβαμε... Κι αυτή είναι η ευχή και η κατάρα μας! Η μυρωδιά έχει μνήμη! Κι εκεί που χτίζεις ένα φρούριο από μπαταρίες και φορτιστές, έρχεται η μνήμη η άτιμη, η ύπουλη, και σου τραβάει μια χαστούκα ξεγυρισμένη! Φραπ! μες τα μούτρα έρχονται οι μυρωδιές, και τα γέλια, και τα παιχνίδια, και τα χέρια να κλειδώνουν σφιχτά το ένα στο άλλο, και τα κλεμμένα εφηβικά φιλιά... Και η πλατεία, που ήταν γεμάτη απ΄ το νόημα που ΄χε κάτι απ΄ τις φωτιές... Οι φωτιές, που σβήστηκαν κι έμειναν αποκαΐδια.... Και οι εμπρηστές των ονείρων μας την έκαναν για άλλες πολιτείες. Πέρα και πίσω απ΄ τον χάρτη!
Θα κάτσω σπίτι. Θ΄ αράξω σπίτι. Κι άμα πεινάσω, θα βάλω το αυγό στον φορτιστή!
Καλό Σαββατοκύριακο!
ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΣΠΙΤΙ θ΄ αράξω σπίτι από την πόρτα δεν πρόκειται να βγω Θα κάτσω σπίτι θ΄ αράξω σπίτι κι άμα πεινάσω, τηγανίζω κάνα αυγό...
Η φωνή το Λουκιανού Κηλαηδόνη ενώνεται με τη δική μου... Δεν το συζητώ, θα κάτσω σπίτι! Χτισμένη στους τέσσερις τοίχους, αμπαρωμένη, αποχαυνωμένη, με το τηλεκοντρόλ στο χέρι! Ζαπ ζαπ ζαπ!
Όποιος να ΄ναι, ό,τι να ΄ναι, εγώ ακλόνητη στις ιδεολογικές πεποιθήσεις μου: ζαπ ζαπ, ζαπ!
Άλλωστε, μου το λέει και ο παρουσιαστής ειδήσεων με μια ασύλληπτη ηδονή: «Κάτσε μέσα και μην το κουνήσεις! Ρούπι μην κάνεις!
Έξω κυκλοφορούν κλέφτες, τσαντάκηδες, γρίπες, χοίροι, νέφος, όζον! Με ποιον θα μιλήσεις; Πού θα παρκάρεις; Ανάσα πώς θα πάρεις;
Κάτσε σπίτι και ζαπ ζαπ ζαπ, δώσε μου τηλεθέαση!».
Θα κάτσω σπίτι. Κι άμα βαρεθώ την τηλεόραση, έχω και το κομπιούτερ! Θα πιούμε τα ουζάκια μας παρέα με το Διαδίκτυο. Ανθρώπινη επικοινωνία δεν θες, ηλίθια; Μπες στο facebook και στείλε καρδούλες και λουλουδάκια στους άλλους έγκλειστους της τεχνολογίας! Θα περάσει η ρημάδα η βραδιά, στο χέρι της δεν είναι! Κι αύριο πάλι, μια απ΄ τα ίδια. Μόνο να έχω μπαταρίες. Πολλές μπαταρίες. Για το τηλεκοντρόλ, το πληκτρολόγιο, το ποντίκι, το κινητό, την ψηφιακή μηχανή.
Ανοίγω το συρτάρι και ξεμπλέκω με τις ώρες τα καλώδια των φορτιστών. Ποιο φορτίζει τι, θα σας γελάσω... Μόνο το νευρικό μου σύστημα παραμένει σταθερά φορτισμένο χωρίς έξωθεν ηλεκτρονική βοήθεια! Οι φορτιστές μου, οι μπαταρίες μου κι εγώ: η παρέα της φεγγαρόπετρας!Έτσι κι αλλιώς, και την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου να επιχειρήσεις, τι βλέπεις γύρω σου; Ανθρώπους με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά! Ανθρώπους να τους ξεχειλίζει το στρες από το σώβρακο! Με το βλέμμα το τρελό της πιστωτικής της απλήρωτης! Το βλέπεις το δάνειο, την βλέπεις την τράπεζα, το βλέπεις το κοινόχρηστο, το φως-νερό-τηλέφωνο: όλα τα βλέπεις στο μάτι το τρελό! Το επίδομα που ΔΕΝ δόθηκε, το φάρμακο που ΔΕΝ εγκρίθηκε, το ραπάνι που ΔΕΝ μπήκε στο καλάθι, τη σύνταξη της πλάκας, το πουρμπουάρ των 700 ευρώ!
Τι να του πεις τώρα εσύ του αλαλιασμένου;
«Καλημέρα σας, τι κάνετε»; Θα σ΄ αρχίσει στις κλωτσιές- και με το δίκιο του ο άνθρωπος!
ΚΙ ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΠΕΣ ότι πλήρωσε μια δόση και βρίσκεται σε επικοινωνιακό τσακίρ κέφι! Κι άντε και θέλει μια κουβέντα να σου πει! Ή, μάλλον, μια κουβέντα να σου ουρλιάξει, αφού για να μην κολλήσουμε ο ένας τον άλλον, επικοινωνούμε πλέον με ντουντούκα: καθόμαστε στα απέναντι πεζοδρόμια και ωρυόμαστε: «ΠΟΛΥ ΧΑΡΗΚΑ ΠΟΥ ΣΕ ΕΙΔΑΑΑΑΑ!» «ΚΙ ΕΓΩΩΩΩΩ!» Πάνε, τέρμα αγκαλιές, φιλιά και χειραψίες! «Πολύ χάρηκα που σε είδα, μίασμα της κοινωνίας, γρίπη των χοίρων, περιπλανώμενο μικρόβιο!» ΚΙ ΕΓΩΩΩΩ!
ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΣΠΙΤΙ! Ούτε η πρώτη είμαι ούτε η τελευταία! Όλοι οι φίλοι στα σπίτια μας κλειστήκαμε. Κι όσο να πεις, της γενιάς μας (που δεν μεγάλωσε με ένα μόντεμ δίπλα στην πιπίλα) όλο αυτό το πακέτο της πέφτει κομμάτι βαρύ. Γιατί εμείς προλάβαμε τις αλάνες. Προλάβαμε τις γειτονιές και τις αυλές! Εμείς παίζαμε με άλλα παιδάκια κι όχι με άλλα κομπιουτεράκια. Βγαίναμε βολτίτσα και ο αέρας μύριζε πασχαλιά την άνοιξη. Και θυμάρι, και χαμομήλι.
Τα προλάβαμε... Κι αυτή είναι η ευχή και η κατάρα μας! Η μυρωδιά έχει μνήμη! Κι εκεί που χτίζεις ένα φρούριο από μπαταρίες και φορτιστές, έρχεται η μνήμη η άτιμη, η ύπουλη, και σου τραβάει μια χαστούκα ξεγυρισμένη! Φραπ! μες τα μούτρα έρχονται οι μυρωδιές, και τα γέλια, και τα παιχνίδια, και τα χέρια να κλειδώνουν σφιχτά το ένα στο άλλο, και τα κλεμμένα εφηβικά φιλιά... Και η πλατεία, που ήταν γεμάτη απ΄ το νόημα που ΄χε κάτι απ΄ τις φωτιές... Οι φωτιές, που σβήστηκαν κι έμειναν αποκαΐδια.... Και οι εμπρηστές των ονείρων μας την έκαναν για άλλες πολιτείες. Πέρα και πίσω απ΄ τον χάρτη!
Θα κάτσω σπίτι. Θ΄ αράξω σπίτι. Κι άμα πεινάσω, θα βάλω το αυγό στον φορτιστή!
Καλό Σαββατοκύριακο!
Σεβασμό στον ηττημένο δηλώνει ο Σαμαράς
Η οποιαδήποτε τηλεμαχία των υποψηφίων για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας θα ήταν ένα είδος πολιτικού ριάλιτι που θα έβλαπτε τη Νέα Δημοκρατία.
Με αυτό τον τρόπο ο Αντώνης Σαμαράς δικαιολόγησε την άρνηση να αποδεχτεί την πρόταση της Ντόρας Μπακογιάννη για τηλεμαχία μεταξύ των υποψηφίων αρχηγών της ΝΔ.
Κατά τον κ. Σαμαρά, η τηλεμαχία τη δεδομένη στιγμή θα ήταν ό,τι χειρότερο για το κόμμα αλλά και για τους οπαδούς του, καθώς αντίπαλός του είναι η ηττοπάθεια των οπαδών και όχι οι συνυποψήφιοί του.
Ο εκ των τριών υποψηφίων για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, σε συνέντευξη του σε πρωινή εκπομπή, ξεκαθάρισε ότι θα σεβαστεί «τον νικητή και τον ηττημένο της διαδικασίας», υπογραμμίζοντας και πάλι τη σπουδαιότητα της απόφασης να έχει λόγο η βάση στην εκλογή.
Αναγνωρίζοντας ότι ο πρώτος που μίλησε για την ανάγκη ανοίγματος στην κοινωνία ήταν ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, άσκησε κριτική σε όσους εισηγήθηκαν πρόωρες εκλογές στον Κώστα Καραμανλή, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «στην πολιτική δεν χαρίζεις ούτε έξι μέρες, όχι έξι μήνες» .
Σχετικά με το αν φοβάται ότι η η επιμονή στην ιδεολογία οδηγεί σε περιχαράκωση, ο κ. Σαμαράς απάντησε ότι «με τις ιδέες σου κερδίζεις την κοινωνία», ξεκαθαρίζοντας ότι θα πρέπει να μπει τέλος στη θεωρία ότι η κοινωνική ευαισθησία είναι προνόμιο της Αριστεράς.
Αναφερόμενος στα γεγονότα του 1993, σημείωσε ότι υπερασπίστηκε τις ιδέες και τις αξίες του, ερχόμενος σε σύγκρουση με μια συγκεκριμένη πολιτική.
«Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από μια ακρωτηριασμένη συνείδηση» τόνισε χαρακτηριστικά.
Σε κάθε περίπτωση ξεκαθάρισε ότι οι πολιτικές βεντέτες δεν πρέπει να περνάνε από γενιά σε γενιά, λέγοντας ότι «η Ντόρα θα είναι σύμμαχός μου την επόμενη μέρα».
Με αυτό τον τρόπο ο Αντώνης Σαμαράς δικαιολόγησε την άρνηση να αποδεχτεί την πρόταση της Ντόρας Μπακογιάννη για τηλεμαχία μεταξύ των υποψηφίων αρχηγών της ΝΔ.
Κατά τον κ. Σαμαρά, η τηλεμαχία τη δεδομένη στιγμή θα ήταν ό,τι χειρότερο για το κόμμα αλλά και για τους οπαδούς του, καθώς αντίπαλός του είναι η ηττοπάθεια των οπαδών και όχι οι συνυποψήφιοί του.
Ο εκ των τριών υποψηφίων για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, σε συνέντευξη του σε πρωινή εκπομπή, ξεκαθάρισε ότι θα σεβαστεί «τον νικητή και τον ηττημένο της διαδικασίας», υπογραμμίζοντας και πάλι τη σπουδαιότητα της απόφασης να έχει λόγο η βάση στην εκλογή.
Αναγνωρίζοντας ότι ο πρώτος που μίλησε για την ανάγκη ανοίγματος στην κοινωνία ήταν ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, άσκησε κριτική σε όσους εισηγήθηκαν πρόωρες εκλογές στον Κώστα Καραμανλή, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «στην πολιτική δεν χαρίζεις ούτε έξι μέρες, όχι έξι μήνες» .
Σχετικά με το αν φοβάται ότι η η επιμονή στην ιδεολογία οδηγεί σε περιχαράκωση, ο κ. Σαμαράς απάντησε ότι «με τις ιδέες σου κερδίζεις την κοινωνία», ξεκαθαρίζοντας ότι θα πρέπει να μπει τέλος στη θεωρία ότι η κοινωνική ευαισθησία είναι προνόμιο της Αριστεράς.
Αναφερόμενος στα γεγονότα του 1993, σημείωσε ότι υπερασπίστηκε τις ιδέες και τις αξίες του, ερχόμενος σε σύγκρουση με μια συγκεκριμένη πολιτική.
«Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από μια ακρωτηριασμένη συνείδηση» τόνισε χαρακτηριστικά.
Σε κάθε περίπτωση ξεκαθάρισε ότι οι πολιτικές βεντέτες δεν πρέπει να περνάνε από γενιά σε γενιά, λέγοντας ότι «η Ντόρα θα είναι σύμμαχός μου την επόμενη μέρα».
Είχε δίκιο ο Παπουτσής
Το μήνυμα του Χρήστου Παπουτσή προς το οικονομικό επιτελείο της Κυβέρνησης, ότι θα πρέπει να το σκεφτεί καλά πριν βάλει και πάλι τα φτωχά και μεσαία στρώματα να πληρώσουν το μάρμαρο, είχε και αποδέκτες και υποστηρικτές.
«Το ζητούμενο για την Κυβέρνησή μας είναι η αξιοπιστία», είπε ένας βουλευτής του ΠΑΣΟΚ από Πειραιά μεριά, και παλιά καραβάνα στην πολιτική.
«Συμφωνώ με όσα είπε ο Χρήστος Παπουτσής. Ο τρόπος που τα είπε (Ολομέλεια) δεν ξέρω αν ήταν ο ενδεδειγμένος, αλλά είχε δίκιο. Δεν μπορεί να λέγαμε προεκλογικά ότι δεν υπάρχει περίπτωση να παγώσουν οι μισθοί και μετά “μπαμ!” να το αλλάζουμε και να λέμε ότι πάνω από 2.000 ευρώ καμία αύξηση! Δεν μπορεί να λέμε κανένα έμμεσο φόρο και μετά τις εκλογές “μπαμ!” και δωσ’ του φόρους για να μας θυμούνται», σχολίασε ο βουλευτής, επισημαίνοντας ακόμα πως ο πολίτης το πρώτο πράγμα που θα κοιτάξει στη νέα Κυβέρνηση θα είναι η αξιοπιστία της.
«Το ζητούμενο για την Κυβέρνησή μας είναι η αξιοπιστία», είπε ένας βουλευτής του ΠΑΣΟΚ από Πειραιά μεριά, και παλιά καραβάνα στην πολιτική.
«Συμφωνώ με όσα είπε ο Χρήστος Παπουτσής. Ο τρόπος που τα είπε (Ολομέλεια) δεν ξέρω αν ήταν ο ενδεδειγμένος, αλλά είχε δίκιο. Δεν μπορεί να λέγαμε προεκλογικά ότι δεν υπάρχει περίπτωση να παγώσουν οι μισθοί και μετά “μπαμ!” να το αλλάζουμε και να λέμε ότι πάνω από 2.000 ευρώ καμία αύξηση! Δεν μπορεί να λέμε κανένα έμμεσο φόρο και μετά τις εκλογές “μπαμ!” και δωσ’ του φόρους για να μας θυμούνται», σχολίασε ο βουλευτής, επισημαίνοντας ακόμα πως ο πολίτης το πρώτο πράγμα που θα κοιτάξει στη νέα Κυβέρνηση θα είναι η αξιοπιστία της.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)